اضطراب و نگرانی و ام اس

اضطراب و نگرانی مذبور با سه علائم شش گانه زر همراه باشد:

  • بی قراری یا احساس دلواپسی
  • زود خسته شدن
  • دشواری در تمرکز یا احساس کار نکردن مغز
  • تحریک پذیری
  • تنیدگی عضلانی
  • به هم خوردن خواب

نگرانی ها، افکار منفی مرتبط به آینده هستند. فرد نگران رویدادهای منفی را پیش بینی می کند و احتمال رخ دادن آنها را بیش از اندازه برآورده می کند.

افراد نگران نه تنها وقوع رویدادهای منفی و ناخوشایند را در آینده بزرگنمایی می کنند بلکه توانایی خود را برای مقابله با آنها دست کم می گیرند. این وضعیت می تواند استرس زا باشند. نگرانی ها باعث تشدید تنش و اضطراب می شوند و به همین دلیل لازم است که کنترل شوند.

 

اضطراب و بیماری ام اس

اضطراب عموما در افرادی که ام اس در آنها تشخیص داده شده، شایع است و ناشی از واکنش های استرس پس از ضربه و زندگی با یک شرایط بالقوه بدخیم و مزمن است. حملات هراسی نیز در بیماران مبتلا به ام اس اتفاق می افتد. ام اس با علائم و اختلالهای اضطرابی، اضطراب منتشر و حملات پانیک رابطه دارد.

 

علل اضطراب در ام اس

اکثر توضیحات  اضطراب در بیماران مبتلا به ام اس بر جوانب روانی آن تاکید دارد. ممکن است افزایش سطح اضطراب در بیماری پیشرفته تر مربوط به نتایج روانی ناشی از نقایص عصبی پیشرونده و محدودیتهای ناشی از ام اس باشد.

به علاوه تنها پیشرفت جسمی بیماری نیست که باعث افزایش اضطراب و ناراحتی در افراد مبتلا به ام اس می شود، در حقیقت، علائم غیر قابل مشاهده یا تشخیص ام اس مثل افسردگی بیشتر از علائم غیرقابل مشاهده آن باعث ایجاد اضطراب در بیماران می شود.

 

دلایل نگرانی

علاوه بر اضطراب بیماران مبتلا به ام اس نگرانی های مختلفی وجود دارند. نگرانی های آنان با توجه به سن، جنسیت، تجرد یا متاهل بودن و … فرق می کند. عمده ترین نگرانی های این افراد عبارتند از:

  • مشکلات مالی
  • تشدید بیماری و معلولیت
  • بحران های زندگی مانند طلاق
  • ابتلا به دیگر بیماری های جسمانی
  • بروز مشکلات روان پزشکی
  • نداشتن شغل و منبع درآمد
  • مشکلات بین فردی
  • فقدان حمایت
  • و …

 

کنترل نگرانی

برای کنترل نگرانی راههای زیادی وجود دارد، فنون رفتاری، شناختی و ذهن آگاهی به کار می آیند. ذکر می کند که رهایی از نگرانی 10 تا 12 هفته طول می کشد. قبل از هر چیز باید یاد بگیرید که بین نگرانی های سالم و ناسالم تفاوت قائل شود.

 

نگرانی های سالم و ناسالم

همه ی انواع نگرانی ها مخرب نیستند، برخی از آنها سازنده هستند. نکته مهمی که برای تمایز بین آنها می توان به کار برد فاجعه آمیز بودن یا متمرکز برراه حل بودن شان است. نگرانی هایی که رنگ و بوی فاجعه آمیزی دارند، اغلب ناسالم و نگرانی های که راه حلی برایشان وجود دارد، نگرانی های سازنده به حساب می آیند.

 

رویارویی با نگرانی

تلاش برای اجتناب از نگرانی ها به اضطراب دامن میزند زیرا با اجتناب این باور در ما ایجاد می شود که تهدید واقعی است و هر طور شده باید از آن اجتناب کرد. اجتناب از خطرهای بیرونی و یا افکار تهدیدآمیز درونی نه تنها از اعتماد به نفس ما می کاهد بلکه سبب شکل گیری این باور می شود که م هرگز نمیتوانم با افکار نگران کننده روبرو شوم. و هر  چه بیشتر در زمان حال از نگرانی ها اجتناب کنید در آینده نیز بیشتر درگیر اجتناب خواهید بود و به اصطلاح در چرخه معیوب اضطراب و اجتناب به دام می افتید. همانگونه که رویارویی با موقعیت های هراس زای بیرونی به کاهش اضطراب و ترس می انجامد، رویارویی با افکار ترس برانگیز نیز گام بزرگی در راه کنترل نگرانی به شمار می رود. به عبارتی هر چه خود را در معرض نگرانی قرار دهید نگرانی بیشتر و سریعتر از میدان به در می رود.

توجه داشته باشید که افراد نگران اغلب به موضوعات متعددی اشتغال ذهنی دارند. افکار نگران کننده به ذهن آنان می چسبند و آنها به موضوعات مختلفی فکر می کنند انگار هر فکری دست فکر دیگری را می گیرد و با خود به میدان ذهن م یآورد. به این فرآیند (زنجیره سازی) می گویند. این حالت سریع اتفاق می افتد به طوری که شما فرصت ندارید افکارتان را ارزیابی کنید. در نتیجه خودتان را با خرواری از افکار نگران کننده روبرو می بینید و اضطرابتان تشدید می یابد.

افکار نگران کننده با تصاویر اضطراب زا همراه هستند، و رهایی از تصاویر اضطراب زا رویارویی با آنهاست. پژوهش ها نشان می دهد که رویارویی ذهنی با تصاویر اضطراب زا، باعث خوگیری نسبت به آنها شده و به مرور این تصاویر خاصیت اضطراب برانگیز بودن خودشان را به تدریج از دست می دهند. البته به شرطی که فرد در حین رویاروی ذهنی با این افکار و تصاویر از خنثی سازی استفاده نکند و یا حواس خود را پرت نکند.  بنابراین، منظوز از رویارویی ذهنی، آن نوع رویارویی است که پیوسته و هدفمند باشد، تنها در این حالت هست که با خطور کردن این افکار و تصاویر به ذهن، فرد دیگر دچار اضطراب نمی شود.